|
Een enkel
woord
Een klein
gebaar
Houd je op
de been
Je voelt
je een
moment
Niet meer
zo alleen
Je weet
dat je
verder
moet
Papa heeft
er voor
gestreden
Maar het
gevoel van
zekerheid
Het lijkt
zo lang
geleden
Nooit
klagend,
nooit
vragend
zijn
lasten in
stilte
dragend
zijn
handen
hebben
voor ons
gewerkt
zijn hart
heeft voor
ons
geklopt
zijn ogen
hebben ons
tot het
laatst
gezocht
Groot was
zijn
liefde
groot het
verdriet
mooi de
herinneringen
die hij
achterliet
Heel
bijzonder,
heel
gewoon
Gewoon een
heel
bijzondere
man...
Er zijn
geen
woorden
voor een
zieke
van wie je
weet, hij
redt het
niet
Je
streelt
zijn wang,
je ziet
zijn ogen
je bent
bevangen
door
verdriet
Toch ben
je
dankbaar
voor z'n
einde
dat na
zoveel
moedig
strijden
kwam
Omdat het
niet
alleen
zijn leven
maar ook
zijn
lijden
overnam
Hij was er
altijd
voor
iedereen
met raad
en daad
nog zoveel
te doen
zoveel te
geven
nog niet
klaar
in dit
leven
Een hand,
een woord,
een gebaar
doen zo
goed
als je
iemand die
je lief
hebt
verliezen
moet
De lege
plek, het
doet zo'n
pijn
maar in
gedachten
zal hij
altijd bij
ons zijn
Nooit meer
je
bulderende
lach
Nooit meer
je sterke
verhalen
Nooit meer
je humor
Nooit meer
je nieuwe
ideeën
Nooit meer
"begrijp
je wat ik
bedoel"
Nooit
meer....
Je
verleden
bestond
uit werken
en een
groot
besef van
plicht
dit alles
bepaalde
steeds
weer jouw
gezicht
Je was een
man van
weinig
woorden
herkenbaar
voor hen
die echt
bij je
hoorden
Een
vriend,
oprecht,
waar je
altijd op
kon bouwen
jouw woord
gaf ons
een
grenzeloos
vertrouwen
Bescheidenheid
stond in
het
vaandel
van je
leven
liefde en
vriendschap,
dat is wat
je altijd
hebt
gegeven
Je gaf me
je liefde,
bezorgdheid
en trouw
Ik heb
genoten
van de
jaren met
jou
Ik weet
dat het
jou ook
goed heeft
gedaan
Maar ik
zal je zo
missen bij
het verder
gaan
|
