|
Zo een
kwetsbaar
meisje en
sterk
tegelijk
we voelden
ons met
jou zo
rijk
Maar
helaas, je
was ziek
en je kon
het niet
meer aan
verscheurd
door
verdriet
moesten we
je laten
gaan
En al was
je maar
voor even
in ons
leven
je hebt
ons heel
veel
liefde
gegeven
Ondanks al
het gemis
en de pijn
zal je
altijd bij
ons zijn
Waar je
ook bent
ik zou het
niet weten
niet in
tijd of
afstand te
meten
maar ik
heb je bij
me
diep in
mij
daarom ben
je steeds
dichtbij...
Vanaf
de aarde
blijf ik
aan je
denken
want daar
in het
land
van
gedachten
en dromen
kan ik je
mijn
liefste
wensen
schenken
Ik stuur
ze omhoog
langs
zonnestralen
die met
hun warmte
mijn
liefde
vertalen
Stil en
verlaten,
lig jij te
wachten
Moeder,
graag zou
ik je stem
nog eens
horen
Je lieve
lach weer
boven
toveren
Helaas ben
ik niet zo
bekwaam en
laat je
dus maar
rustig
begaan
Je
vechtlust
en je
eeuwige
strijd
Eens is
het
begonnen
maar jij
gaf je nog
niet
gewonnen
Ik voelde
het aan
wat je wou
zeggen:
Noem je
dit een
bestaan?
Gevangen
in je
eigen
lichaam?
Je geluk
komt in
het
gedrang en
dat maakt
me bang
Je wordt
getroost,
je tranen
gedroogd
Je hebt al
dapper
gestreden,
nu mag je
van mij
die andere
wereld
betreden
Laat me je
dan nog
zeggen dat
ik je
nooit uit
mijn
geheugen
kan of zal
wissen
Moeder..,
eender
waar, ik
berust wel
in je
gebaar
Mag ik je
moederlief
dan nog
eens
tegenkomen
in één van
mijn
dromen?
Als
een
bloem
zo
is
het
leven
‘t
Begin
is
teer
en
klein.
De
één
die
bloeit
uitbundig,
De
ander
geurt
heel
fijn.
Sommige
bloemen
blijven
lang,
Weer
andere
blijven
even.
Vraag
niet
bij
welke
groep
je
hoort,
Dat
is
het
geheim
van
het
leven.
Als je ouder wordt
En niet meer weet waar je bent.
Als je mensen ziet
Maar ze niet echt meer herkent.
Als je toch blijft strijden
Om bij ons te leven.
Dan hopen wij
Dat je nu de rust is gegeven.
Maar ook
doornig
stekend,
Want jij
bent er
niet
Als wij
jou
roepen:
En ons
zoeken
Zal nooit
vinden
worden,
Geen samen
lachen en
praten
meer.
Maar in de
stilte
Zul jij
bloeien
aan ons
hart
Als
schitterende
herinnering,
Levend,
tegen alle
weerwil
in.
Neen,
vergeten
zullen wij
jou niet.
Wees
gerust,
Rust maar
zacht
Rust in
vrede.
Moeder
Moeder
is er
niet
meer.
Haar
plaats
in
huis
is
leeg.
Zij
geeft
ons
niet
meer
haar
hand,
De
dood
verstoorde
de
mooiste
band.
Moeder
zijn
is
alles
geven
Zorg
en
lijden,
liefde
en
leven.
Moeder
zijn
is
alles
derven,
Alles
.....
en
tevreden
sterven.
Leven
is als
sneeuw
Je
kunt
het
niet
bewaren
Troost
is dat
jij er
was
Uren,
maanden,
jaren.
Dank
je wel
Dank
je
wel,
geleende
schouder
Dat ik
even
leunen
mocht,
Dat ik
even
klein
mocht
wezen,
Dat
een
hand
de
mijne
zocht.
Dank
je
wel,
troost
zonder
woorden,
Voor
het
simpele
stille
zijn,
Voor
het
trachten
mee te
dragen
Van
dezelfde
zielenpijn.
Dank je
wel,
geleende
oren,
Open voor
mijn
jammerklacht,
Open voor
mijn
diepste
wanhoop,
Luisterend,
die halve
nacht.
Dank je
wel, dat
toen ik
woedend
vroeg:
“Heb ik
dit nou
verdiend?”
Jij alleen
mijn haren
streelde.
Dank je
wel, je
bent een
vriend.
Verwerken
Verwerken
is
Je
verdriet
vorm
geven
Zodat
je het
in je
handen
kunt
pakken
En
bekijken
Ronddraaien
Zodat
ieder
facet
Wordt
belicht
door
het
heden.
Verwerken
is
Wennen aan
de leegte
Zonder dat
kijken op
de klok
Zonder dat
luisteren
Naar die
sleutel in
het slot
Naar die
voetstap
op de gang
Afrekenen
Met de
vlinders
in je
buik.
Verwerken
is
Je
herinneringen
een plaats
geven
In je huis
In je hart
In je
leven
In het
leven van
je
kinderen.
Verwerken
is
Met de
tranen in
je ogen
Omzien
zonder
spijt.
|
